หยาบ..ละมุน
posted on 28 Oct 2008 20:14 by jerdjaa
เป็นคนนึง..ที่ใช้คำว่า "ห่างวัด ห่างวา" ได้อย่างเต็มปากเต็มคำ
เพราะจากที่หายใจเข้า และ ออก มานาน
ก้าวเท้าเข้าวัดนับครั้งได้แบบถ้วนๆ
ตักบาตร ชนิดที่ว่า ถ้าไม่ใช่เพราะวันเกิด..ก้เพราะฝันร้าย
ส่วนฟังเทศน์ คงไม่ต้องพูดถึง เพราะหากเริ่มมีใครแย็บเรื่องที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับธรรมะ เพียงเสี้ยวหนึ่ง
หน้าตาก้จะติดคำว่า "บุญไม่รับ" ไว้ทันที
และก้เป็นแบบนี้มานานโขแล้ว...
จนวันหนึ่ง..
เหลือบไปเห็นหนังสือธรรมะเล่มสีแดงเลือดนกเล่มหนึ่ง ที่เคยมีคนให้ไว้พร้อมกับความคาดหวังเล็กๆ
อันที่จริงแล้ว มันสีแดงสดต่างหาก แต่เพราะอะไรจึงทำให้สีมันเปลี่ยน คงเดากันได้ไม่ยาก??
ชั่วนาทีนั้นก้เกิดความคิดได้ว่า...
น่าจะเอาไปคืนเจ้าของเดิมซะที !!
.
.
.
พร้อมกับคำขอโทษอย่างจริงใจจากใจจริงๆ ว่า "...เอาคืนไปเหอะ!! กูยังไม่ได้อ่านซักหน้า"
แต่ด้วยเวลาที่รอเจ้าของเดิมมาเอาคืนไป เลยทำให้หนังสือสีแดงเลือดนกเล่มนั้น ถูกเปิดอ่านอย่างไม่ได้ตั้งใจ
บทที่ 1 ผ่านไป -_-??
บทที่ 2 ถูกพลิกอย่างช้าๆ -_-?
บทที่ 3 ตามมาในความรู้สึกว่า "นี่คือการรับผิดชอบ" :l
บทที่ 4 พลิกด้วย "ความกระหายใคร่รู้" :]
บทที่ 5..6..7... ถูกอ่านโดยไม่รู้ตัว n_n
และ....แสงส่วางก้เริ่มเปล่งขึ้น...
มันมาจากเทียนเล่มเล็กๆ..ที่เพิ่งจะถูกจุดขึ้น
ทีละดวง ทีละดวง
เทียนที่ถูกตั้งไว้มานานแล้ว แต่ไม่เคยจะสนใจมัน
เทียนที่มีคนตั้งเอาไว้ และพยามจะจุด แต่สุดท้ายก้ดับ
เพราะ ต้านทานแรงลมจากตัวเราไม่ไหว
วันนี้เทียนเปล่งแสงได้ ก้เพราะ เราจุดด้วยตัวเอง
และเราก้ได้รับรู้ถึง ความสวยงามของแสงเทียน ด้วยตัวเอง
ทำให้หัวใจที่เคย หยาบ เริ่มมีความ ละมุน แทรกตัวเข้ามาบ้างแล้ว
edit @ 29 Oct 2008 18:17:18 by one way